zeurpitje

augustus 15, 2009

ppjuli Gelukkig ben ik weer online nadat ik weer eens niet aan m’n betalingsverplichtingen had voldaan (de achtergronden daarvoor mogen onderhand genoegzaam bekend zijn bij de oplettende wolkenspottertjes), alleen is m’n internetverbinding nou zo traag als dikke peop, maar volgens mij ligt dat niet aan de verbinding maar aan ’t putertje.

Puter voelt zich kennelijk net als piter, want uit m’n vorige post heb je misschien kunnen opmaken dat er na 9 maanden eindelijk iets overgamaakt gaat worden maar dat dat zo’n beetje de helft is van wat ik gekregen zou hebben als december vorig jaar niet een beslissing was genomen die zogenaamd herroepen is.

Kennelijk moet ik toch nog eens de betekenis van het woord ‘herroepen’ opzoeken, want in mijn beleving was dat altijd iets anders dan de betekenis die er bij de UWV aan verbonden wordt. Ik ben dus nog lang niet klaar met deze continuing story, maar als het goed is kan ik volgende week weer eens een paar hoognodige uitgaven doen. Of er zijn weer kapers op de kust die in één keer beslag op de hele poet weten te leggen…

PS Met internetsnelheid is het weer beter, nadat ik afgesloten was moest er zeker weer allerlei dingen bijgewerkt worden, op een gegeven moment krijg ik de melding dat ‘de updates zijn bijgewerkt, over 5 minuten sluit ie af ‘ (of niet als je ‘later’ indrukt), na herstarten liep alles weer als vanouds.

Nou moet ik nog even gereset worden…

Advertenties

UWV-logoooooo

Het is nu alweer 4 weken geleden dat ik zo blij was dat ik na 8 maanden tijd m’n gelijk had gehaald bij de afdeling bezwaar en beroep van de UWV, die zomaar van de ene op de andere dag m’n uitkering gestopt hadden.

Anderhalve week later begon ik me toch een beetje zorgen te maken, want er gebeurde verder helemaal niks, ik stuurde een brief op poten naar de afdeling die ik volgens mij hebben moest, maar die is tot op heden ook onbeantwoord gebleven.

In de begeleidende tekst van mijn kant zei ik al te vrezen dat de UWV nog wel een addertje onder het gras zou hebben…

Ondertussen had ik aan m’n maatschappelijk werkster gevraagd of er van die kant niet wat druk uitgeoefend zou kunnen worden. Dat nam ook weer een hele tijd in beslag, maar uiteindelijk kon ze dan toch het telefoonnummer van de UWV traceren. Dat staat gewoon op de contact-pagina van de UWV-site, maar in die kringen schijnt dat nog een hele kunst te zijn.

Dus zij kwam iets meer te weten, maar daar word je niet vrolijk van.
Eerst moet degene die oorspronkelijk over die zaak ging terugkomen van vakantie.
Je zou aannemen dat welke zaak ook in dat geweldige systeem van ze zit en door welke plaatsvervanger dan ook zo opgeroepen kan worden, maar nee dus. Alles wordt afgewenteld op één of ander ‘systeem’ waar degeen die je te spreken krijgt (als dat al lukt) helaas geen invloed op heeft, als puntje bij paaltje komt is het kennelijk toch gewoon een dossier wat één iemand in z’n laatje heeft en waar een ander niks mee kan… Ik hoop maar dat diegene op z’n vakantie niet een vreselijk ongeluk krijgt, want dan kan kennelijk alles van voren af aan beginnen.

Daar komt het uiteindelijk toch op neer, want voordat er wat dan ook gebeurt moet er eerst een herkeuring plaatsvinden. Dat kan ook weer 3 weken duren voordat daar een gaatje voor geprikt kan worden, dan moet daar weer een beslissing uit rollen, dat moet weer met de uitvoerende afdeling kortgesloten worden, en ga zo maar door.

Nou snap ik ook wel dat als de zaak eenmaal geregeld is, dat je dan bij die bedrijfsarts op moet komen draven om ‘het vervolgtraject’ te bespreken. Dat ik in de tussentijd daar niet geweest ben kan je mij niet verwijten, ik heb er geen 8 maanden over gedaan om een foute beslissing te herroepen.
Kennelijk proberen ze toch nog om onder de beslissing van hun eigen afdeling bezwaar & beroep uit te komen, want waar zou zo’n herkeuring anders voor moeten dienen?

Dus als het tegenzit vinden ze daar weer een nieuwe reden om niks uit te betalen, krijg ik daar 2½ maand later een beschikking van waar ik tegen in beroep kan gaan, wat zo weer een half jaartje in beslag neemt, en al win je dat dan hebben ze weer iets gevonden, en ga zo maar verder.

Al m’n toezeggingen die ik had gedaan over achterstallige betalingen blabla kan ik nou weer inslikken.
Ik word hier aardig depri van. En allerlei andere mentale kwalen beginnen op te spelen, af en toe betrap ik me op de gedachte dat het allemaal één groot complot is om me naar de kloten te krijgen, of je simpelweg af te laten sterven. Paranoïde wanen, dat weet ik ook wel, maar je moet toch aardig je best doen om die buiten de deur te houden…..

Pitpraatje

juli 28, 2009

ppjuli Het is wel weer eens tijd om één en ander te vertellen over mezelf

Of er nog wat veranderd is sinds m’n laatste verhaaltje over de UWV, hoe de stand in kippenland is, en meer van die dingen.
Dus vandaag even geen muziekjes, filmpjes, weed- of complotpraat, maar 100% Pitpraat.

Dat UWV-verhaal dat is dus geen bal opgeschoten, behalve dat ik wel een bevestiging heb gehad van de bezwaar & beroep-afdeling in Hengelo (dus ik heb het niet verkeerd begrepen), maar ik moet wat horen van de uitvoerende instantie. Van de maatschappelijk werkster die zou rondbellen om wat druk uit te oefenen is het laatste wat ik gehoord had dat ze mijn mail met het telefoonnummer van de UWV niet ontvangen had, en in de tussentijd dus ‘niks kon doen’.
Je zou denken dat ze daar de nummers van die instanties toch wel paraat zouden hebben, of een telefoonboek, of een computer om naar de contactpagina van de UWV te gaan. Kennelijk wordt er gedacht dat er een speciale Piet Smit-afdeling is met een apart nummer….

Er zullen misschien mensen zijn die denken dat ik om een beetje zielig te doen de zaak loop aan te dikken, want in m’n brief aan de UWV staan een paar dingen die niet met elkaar lijken te rijmen.

Ik loop te mekkeren dat de NUON de stroom heeft afgesloten, maar ik weet wel iedere dag één of meer stukjes op deze blog te posten. Niet dat ze dat bij de UWV volgen, maar de kritische wolkenspotter zou dat zo maar op kunnen vallen. Nou kan je natuurlijk overal waar een internetverbinding is je verhaaltje op het net zetten, maar in dezelfde zin beweer ik dat ik de deur niet uitkan omdat er een giga gat in m’n klompen zit. Of dat ik geen schoenen meer heb, komt op hetzelfde neer. In een badplaats kijkt weliswaar niemand vreemd op als je met blote voeten loopt, maar we hebben ook een paar slechte dagen gehad de afgelopen periode.
Dus inspecteur Vlijmscherp zal daar zo doorheen prikken.

Ik heb geleerd oplossingsgericht te denken, dus ik heb een draadje bij de buren erin geprikt.

Zo kan ik m’n putertje draaien, de koelkast, een lampje, en af en toe een waterkoker of de magnetron. De waterkoker én de magnetron dat durf ik al niet tegelijk, er zal maar net een stop doorslaan als er niemand in de boerderij is waar de prik vandaan komt. Om over de wasmachine etc. maar te zwijgen.

“Volgens de UWV ben je verplicht mee te werken aan reïntegratie.
Zelf bevorderen ze deïntegratie, of liever gezegd desintegratie.”

Een foto vertelt soms meer dan duizend woorden, en de volgende foto verbeeldt de situatie treffend, al zijn er wel een paar woorden nodig om dat beeld te duiden.

maigretIk ben er niet één die in bed ploft, z’n ogen dicht doet en meteen in dromenland is. Ik moet mezelf altijd in slaap lezen.

Of het nou een boek, een krant, een stripverhaal of desnoods één of andere gebruiksaanwijzing is dat maakt niet uit, als er maar lettertjes en/of plaatjes te bekijken zijn.
De één doet het met schaapjes, ik doe het met lettertjes. En als ik na een periode van 1½ à 2 uur weer even wakker word, dan heb ik de lectuur vaak nog in m’n knuistjes, dus kan ik zo verder.
Dus dat is lastig in een donkere slaapkamer, ik zet daarom hier en daar een waxinelichtje, zo ook vlak bij het hoofdeind, om bij het schijnsel van dat lichtje m’n lettertjes te volgen.
Maar dat heeft z’n risico’s zoals je kunt zien, als ik de oogjes toe doe en de lektuur laat zakken, dan kan dat de op de foto getoonde gevolgen hebben.
Die hier nog beperkt gebleven zijn, dat had natuurlijk heel anders kunnen aflopen…

In m’n brief van anderhalve week geleden (die ze kennelijk nog steeds niet hebben kunnen ontcijferen, of rubriceren, of wat voor duistere handelingen ook die aan beantwoording vooraf gaan) stel ik dat door het gekwakkel bij de UWV er in die 8 maanden tijd alleen maar meer complicaties bij gekomen zijn die reïntegratie in de weg staan. Behalve de voor de hand liggende, zoals gezondheidsklachten door gebrek en isolatie, komen daar dus nog levengevaarlijke omstandigheden bij.

“Volgens de UWV ben je verplicht mee te werken aan reïntegratie. Zelf bevorderen ze deïntegratie, of liever gezegd desintegratie.”

Schoot deze huiskamerfilosoof zomaar te binnen….

kippenpraat volgt

Brave New World vs 1984

juli 26, 2009

click to read

click to read

Ik heb nog steeds een wat uitgebreider verhaal ‘op de plank liggen’ over utopie vs dystopie, en bij mijn ‘research’ (beetje surfen op het net en linkjes naar bruikbare stukjes zoeken) stuitte ik op deze strip.

Die weer helemaal in het verhaal past, maar aan de andere kant een beetje ten overvloede zou zijn. Dus voilá, hier als losse post.

Het is inderdaad frappant dat in de landen waar de meeste informatie beschikbaar is, de meeste mensen alleen nog maar kennis nemen van Idols, sportuitzendingen, en de nieuwsbits die ertussendoor langskomen slikken voor zoete koek.

Ik las laatst een stukje waarin gesteld werd dat de mensen in landen zonder persvrijheid veel bewuster zijn van wat er om hen heen gebeurt, ze leren tussen de regels door te lezen, en de ‘indy-media’ weet de mensen toch wel te bereiken, of liever gezegd ‘juist te bereiken’, omdat de mensen veel gretiger zijn er kennis van te nemen. Terwijl hier alles wat niet mainstream is meteen op de grote hoop wordt geschoven samen met alle mogelijke complottheorieën, ufo-praat en aluhoedjes…

kasab02
Het laat zich lezen als een roman, of een scenario voor een film, over wanhoop en misère. En gewetenloze bovenbazen die op veilige afstand de bevelen geven. Dorpsjongens die verdwaasd door de gangen van het Oberoi-hotel dwalen: Kijk dan wat een grote ramen! Wat een giga beeldschermen! De mobiele telefoon moet ze aansporen om uit hun verwarring te ontwaken.

Niks geen relgieus fanatisme, gewoon hele wereldse beweegredenen dreven Kasab naar de Lashkar-I-Taiba. Al verschillen de versies in het verhoor en de uiteindelijke bekentenis lichtelijk, het waren dezelfde redenen die in Amerika jongens en meisjes die geen uitweg meer zien naar het army recruitment center drijven….

lees het artikel over de bekentenis. En bekijk ook het filmpje waarin delen van de conversatie tussen ‘the handler’ en ‘the gunmen’ zijn vastgelegd…

Sebastião Salgado

juli 21, 2009

Salgado_dinkamancow305_72

click for more

Kwam een serie wondermooie foto’s tegen van de Braziliaanse fotograaf Sebastião Salgado.

‘Mooi’ is niet het juiste woord, want de meeste verhalen van armoede en ontbering. De schoonheid van de wanhoop…

meer

Brekend nieuws?

juli 19, 2009

klik om meer te lezen

klik om meer te lezen

Nu 10 dagen geleden was ik zo blij, maar nu weet ik niet meer zo zeker of dat niet een beetje voorbarig was…..

lees meer

Brekend nieuws!

juli 9, 2009

UWV-logo

Oplettende wolkenspottertjes weten dat het niet goed zat tussen mij en de UWV, en hebben waarschijnlijk wel wat vernomen van mijn moeizame tocht langs loketten en verschillende instanties voor maatschappelijk werk, sociale dienst en wat dies meer zij. Zoniet , m’n laatste verslag staat hier.

Vanmorgen ging de telefoon, of eigenlijk vroeg in de middag, maar ik was nog in coma want ik had tot vroeg in de morgen wijsheden zitten uitwisselen met m’n facebook-kennissen. Ik ben na de ontdekking van de blogosfeer in de micro-blogosfeer (twitter, facebook) gedoken, en al zag ik er aanvankelijk niks in, vooral dat facebook daar heb ik schik in, na wat moeizaam gefröbel (wat is een message, een note, een personal message, verder kan je nog chatten, allerlei losse ‘apps’ gebruiken, ik heb nog lang niet alles ontdekt.) M’n enige vriendjes tot nu toe zitten in Amerika (één in Zwitserland), en dat is toch gauw 6 uur tijdverschil, en vanmorgen was ik bezig met privé uitwisselen van wetenswaardigheden met een artistieke dame in Alaska (10 uur tijdverschil). – (heb net begrepen dat ze daar vandaan kwam maar nu in Washington State woont, dat is ook helemaal aan de westkust)

Maar ik dwaal af. Vanmiddag ging dus de telefoon, het was de UWV in Hengelo (bezwaar & beroep), met de mededeling dat m’n bezwaar gegrond was. Met m’n hoofd nog vol zaagsel begreep ik aanvankelijk dat de reden om m’n uitkering te stoppen gegrond was, dus ik begon al vreselijk te blazen: ‘ja maar er zou toch eerst een hoorzitting komen en zo?’, maar de dame wist me heel kalmpjes uit te leggen dat míjn verhaal gegrond was, en toen viel het kwartje. En nou ben ik blij.
Een kinderhand is gauw gevuld, want door hun fouten is het bedrag wat ik nu over die bijna 8 maanden tegoed heb meteen weer verdampt door alle extra kosten aan aanmaningen, deurwaarders en al die shit, maar daar laat ik me voor het moment de pret niet door vergallen. Ik had het ook kunnen verliezen, het nog weer hogerop moeten zoeken, en zo nog langer in de merode kunnen zitten.

Over de verdere afhandeling, de  ‘evaluatie’ van mijn real-life mini-drama zal ik wel weer eens verslag doen op deze pagina’s, stay tuned….

[clearspring_widget title=”Grooveshark Widget: Single Song” wid=”48f3f305ad1283e4″ pid=”4a527e13870e9a49″ width=”250″ height=”50″ domain=”widgets.clearspring.com”]

Nog een keer Bearbot’s ‘Get it’, daar werd ik van de week al vrolijk van, nu kan het helmaal niet meer stuk.
Op m’n facebook zet ik om ’t uur (zo iets) een blij muziekje, pit viert een feestje in cyberspace…

thumbs_up

Student aan de film-academie Morgan Knibbe maakte deze mini-docu toen hij met z’n klas een weekje doorbracht in de boerderij naast mijn ‘kippenhok’. Opdracht was een filmpje te maken zonder montage, overgangen etc., dus één shot vanuit een vast camerastandpunt. En het moest één minuut duren. In die minuut wordt het verhaal verteld van m’n persoonlijke sores, althans je voelt dat er iets gaande is, een mooie ‘teaser’ voor de avondvullende speelfilm ‘the rise and fall of Pit’. Hopelijk is het een weergave van een dieptepunt, en kan het van hieraf alleen maar bergopwaarts, en kan ik het later in retrospectief met een glimlach bekijken. Meer Pit op www.dewolken.net

Vodpod videos no longer available.

more about “mini docu Morgan Knibbe over Piet Smi…“, posted with vodpod

pitx3

De stand van zaken bij mijn ‘queeste’ in de wereld van UWV, ISD, maatschappelijk werk, kortom, het sociale vangnet van onze verzorgingsstaat.

Op m’n site valt er al geregeld wat te vinden onder het kopje  ‘de avonturen van Pit’ , en bijvoorbeeld hier, maar na ruim een half jaar zit er nog steeds weinig schot in, al is er afgelopen week weer e.e.a. voorgevallen, dus voor de volledigheid hierbij daarvan verslag. Zodat ik later met een milde glimlach alles weer eens in retrospectief kan zien, als alles eens een keer opgelost is… Al begin ik daar wel steeds meer aan te twijfelen.

Om een lang verhaal kort te maken: ik was augustus 2008 ingestort, kreeg aanvankelijk een klein uitkerinkje, maar dat werd december om vage redenen gestopt.
Zie hier de beschikking (die ik pas eind februari kreeg, ook weer 2½ maand waarin je niks kan)

klik voor vergroting en details

klik voor vergroting en details

Daar ben ik tegen in beroep gegaan, waar ik in de loop van april een telefoontje over kreeg dat dat in behandeling was, ze moest alleen nog even de dossiers in Alkmaar opvragen. Weer alleen een telefoontje, ik was even niet zo bijdehand om te vragen of ik daar dan ook een schriftelijke bevestiging van kon krijgen, want nu zijn we weer een paar maanden verder, en ik begin me toch af te vragen wanneer dat nou eens bestudeerd is. Want daarna moet er nog een (ook weer telefonische) hoorzitting komen, waarvan ook wel weer een gespreksverslag gemaakt zal moeten worden dat geëvalueerd moet worden, op die manier gaat dat jaren duren.

Want ik heb me laten vertellen dat die aangedragen (tweede) reden alleen maar opgaat als je gekeurd bent, een gezondheidsverklaring hebt getekend, dat soort dingen. Dus dat ze helemaal geen zaak hebben. Maar ondertussen hopen ze zeker dat ik crepeer, wat helemaal niet denkbeeldig is als je maanden/jaren zonder inkomen zit.

Bij de sociale dienst loop ik tegen nog hogere muren aan, vooral door de papierwinkel waar ik niet uit kom, niemand niet, maar die toch overlegd moet worden, al zou het om een tijdelijke (nood)voorziening zijn.

In één van m’n eerdere stukjes heb ik al eens verteld dat een maatschappelijk werker tegen me zei dat ik ‘met een ID-bewijs en een loonstrookje’ naar de balie van de sociale dienst moest gaan, en dan een voorschot aan kon vragen. Ik zei dat dat helemaal niet zo simpel was, maar zij zouden wel zoveel autoriteit hebben dat dat voor elkaar kwam. De man bleek dus gewoon niet op de hoogte van de realiteit, terwijl dat toch wel z’n vakgebied is, wat me al verwonderde.
Nou ben ik vorige week twee maal op pad geweest met een maatschappelijk werkster, dat zou wat meer gewicht in de schaal leggen, maar die liep dus tegen dezelfde muren als ik.

Eerst zouden we naar het UWV-werkbedrijf moeten, voor een inschrijving. Dat bevreemdde me nogal, want bij mijn weten was ik al lang ingeschreven. Zij had een afspraak met iemand gemaakt, en die had gezegd dat ik nergens meer in het systeem te traceren was….
Toen we daar kwamen bleek er geen afspraak te zijn en hadden ze aan m’n naam en m’n postcode genoeg om te constateren dat ik tot november 2009 ingeschreven was….
Wonderlijk.
Krijg ik weer een verhaal te horen dat ik al tig keer gehoord en gelezen had, weer een ‘overdrachtsdossier’ mee waar ik er al een paar van had, al met al een zinloze exercitie.

overheid

Nu zou die maatschappelijk werkster de papieren wel globaal invullen, want dat moest voldoende zijn om de boel in ieder geval in gang te zetten. Ik had daar een hard hoofd in, bovenaan staat al dat onvolledig ingevulde aanvragen niet in behandeling worden genomen, maar ik dacht wie weet.
Wij er een paar dagen later heen, kom je bij een loket waarbij een bezoekruimte in een amerikaanse gevangenis nog vriendelijk oogt, met de globaal ingevulde papieren. We werden gewoon uitgelachen.
Nou heeft in ieder geval dat maatschappelijk werk ook ondervonden hoe het werkelijk gaat, dat is al iets. Alleen heb ik daar weer niet veel aan.

Ik had me er al eens over beklaagd dat ik helemaal geen antwoord van die ISD kreeg op een mailtje (in april) met een hele simpele vraag, nou bleken ze dat toch wel ontvangen te hebben, waarna ze contact met het maatschappelijk werk hebben opgenomen, en het in het bureaucratische doolhof verdwenen is.
Maar waarom niet rechtstreeks antwoorden op het mailtje van de vraagsteller (dus ik), een beetje fatsoen is ze ook nog niet bijgebracht….

Het ID-bewijs, wat zo’n beetje het enige zou zijn wat ik nodig had, daar hebben ze niet eens naar gevraagd….

Op de terugweg kreeg de maatschappelijk werkster een ingeving: de UWV wil  mij geen ZW betalen omdat ik al ziek was voordat ik aan het werk ging (al kwam dat tijdens dat werk pas naar boven), de psychiater heeft vastgesteld dat ik dat m’n hele leven al heb (hij heeft diagnose ADHD gesteld, daar heb ik me met vallen en opstaan zo’n beetje mee kunnen handhaven, maar dat wordt steeds moeilijker op latere leeftijd), ook als ik weer zou proberen te werken zal het UWV niks voor me kunnen betekenen (zie de motivatie in de beschikking) als ik weer vastloop, kortom, ik zou in aanmerking komen voor Wajong. Dat is voor arbeidsongeschikte jeugd, maar ik ben inderdaad al van de kleuterschool gestuurd, m’n latere opleiding en baantjes was ook overwegend problematisch, dus al is het een halve eeuw later, dat verhaal klopt wel.

Ik heb de papieren bekeken, die zijn binnen het half uur in te vullen, zonder alle mogelijke verantwoording van je hele doopceel. Maar daarna?
Weer een ander traject, weer tig keer tig maanden, nog meer kastjes, nog meer muren?

Van de week kreeg ik 3 vrouw sterk bezoek van de GGZ, die weer door een verontruste kennis op m’n geval geattendeerd waren. Weer een andere club die zich met de zaak gaat bezighouden, en weer gaat overleggen met de tot nu toe betrokken instanties, ik hou in ieder geval wel een heel circus draaiende….