nobody cares 001 jpeg
Vroeger toen ik nog wel eens artistieke aspiraties had had ik er moeite mee om iets af te maken, ik vond het vaak zonde om over de eerste schetsen heen te kwasten.

Als ik iets van een collage wou maken deed elke snipper die ik over de voorgaande wou plakken weer pijn, ik dwaalde al meteen weg in de compositie, terwijl een ander gewoon een paar letters of een stukje van een plaatje zag, of een losgeldbrief.

Hugh MacLeod heeft dat beter begrepen, die heeft z’n doodles tot kunst verheven, en hij heeft er nog succes mee ook. Z’n prints gaan over de toonbank voor bedragen van een paarhonderd dollar, en voor een orgineel moet je gauw een bedrag met vier nullen neertellen.
Of dat nou komt omdat iets meteen gewild is bij snobs als het maar duur genoeg is, of dat het meer zegt over de waarde van de dollar dan over de waarde van het werk, of dat het werkelijk zo bijzonder is, ik weet het niet.
Sommige dingen vind ik wel van een erge gemakszucht getuigen, of ijdelheid, sommige, zoals de bovenstaande ‘nobody cares’ vind ik van een indringende po√ętische zeggingskracht. En het is een statement wat me aanspreekt.
Beoordeel zelf wat je er van vind, dit is z’n site.

Ik kwam het tegen op de ‘tech-crunch’-site, over de nieuwste ontwikkelingen op internetgebied, waarvoor MacLeod jaarlijks een zeefdruk maakt, dit jaar ‘dream big’, waarvan de eerste afdruk geveild wordt voor een goed doel, en waarvan je de andere afdrukken kunt bestellen voor het luttele bedrag van $395,- . Limited edition, maar hoe limited heb ik nog niet kunnen ondekken. Als je je afdruk in huis krijgt kan er ook wel x/10.000 op staan, dat is ook ‘limited’…

click to enlarge

click to enlarge

Kunst voor geeks, neem ik aan.

go to GapingVoid

go to GapingVoid

Gelijk hier achteraan weer een andere kunstenaar, met heel ander werk, maar wat wel weer aansluit bij ‘Nobody cares’…

Vroeger toen ik nog wel eens artistieke aspiraties had had ik er moeite mee om iets

af te maken, ik vond het vaak zonde om over de eerste schetsen heen te kwasten. Als

ik iets van een collage wou maken deed elke snipper die ik over de voorgaande wou

plakken weer pijn, ik dwaalde al meteen weg in de compositie, terwijl een ander

gewoon een paar letters of een stukje van een plaatje zag, of een losgeldbrief.

Hugh McLeod heeft dat beter begrepen, die heeft z’n doodles tot kunst verheven, en

hij heeft er nog succes mee ook. Z’n prints gaan over de toonbank voor bedragen van

een paarhonderd dollar, en voor een orgineel moet je gauw een bedrag met vier nullen

neertellen.
Of dat nou komt omdat iets meteen gewild is bij snobs als het maar duur genoeg is,

of dat het meer zegt over de waarde van de dollar dan over de waarde van het werk,

of dat het werkelijk zo bijzonder is, ik weet het niet. Sommige dingen vind ik wel

van een erge gemakszucht getuigen, of ijdelheid, sommige, zoals de bovenstaande

‘nobody cares’ vind ik van een indringende po√ętische zeggingskracht. En het is een

statement wat me aanspreekt.
Beoordeel zelf wat je er van vind, dit is z’n site.

Ik kwam het tegen op de ‘tech-crunch’-site http://www.techcrunch.com/ , over de

nieuwste ontwikkelingen op internetgebied, waarvoor McLeod jaarlijks een zeefdruk

maakt, dit jaar ‘dream big’, waarvan de eerste afdruk geveild wordt voor een goed

doel, en waarvan je de andere afdrukken kunt bestellen voor het luttele bedrag van

$395,- . Limited edition, maar hoe limited heb ik nog niet kunnen ondekken. Als je

je afdruk in huis krijgt kan er ook wel x/10.000 op staan, dat is ook ‘limited’…

Gelijk hier achteraan weer een andere kunstenaar, met heel ander werk, maar wat wel

weer aansluit bij ‘Nobody cares’…

Advertenties