zeurpitje

augustus 15, 2009

ppjuli Gelukkig ben ik weer online nadat ik weer eens niet aan m’n betalingsverplichtingen had voldaan (de achtergronden daarvoor mogen onderhand genoegzaam bekend zijn bij de oplettende wolkenspottertjes), alleen is m’n internetverbinding nou zo traag als dikke peop, maar volgens mij ligt dat niet aan de verbinding maar aan ’t putertje.

Puter voelt zich kennelijk net als piter, want uit m’n vorige post heb je misschien kunnen opmaken dat er na 9 maanden eindelijk iets overgamaakt gaat worden maar dat dat zo’n beetje de helft is van wat ik gekregen zou hebben als december vorig jaar niet een beslissing was genomen die zogenaamd herroepen is.

Kennelijk moet ik toch nog eens de betekenis van het woord ‘herroepen’ opzoeken, want in mijn beleving was dat altijd iets anders dan de betekenis die er bij de UWV aan verbonden wordt. Ik ben dus nog lang niet klaar met deze continuing story, maar als het goed is kan ik volgende week weer eens een paar hoognodige uitgaven doen. Of er zijn weer kapers op de kust die in één keer beslag op de hele poet weten te leggen…

PS Met internetsnelheid is het weer beter, nadat ik afgesloten was moest er zeker weer allerlei dingen bijgewerkt worden, op een gegeven moment krijg ik de melding dat ‘de updates zijn bijgewerkt, over 5 minuten sluit ie af ‘ (of niet als je ‘later’ indrukt), na herstarten liep alles weer als vanouds.

Nou moet ik nog even gereset worden…

Advertenties

UWV-logoooooo

Het is nu alweer 4 weken geleden dat ik zo blij was dat ik na 8 maanden tijd m’n gelijk had gehaald bij de afdeling bezwaar en beroep van de UWV, die zomaar van de ene op de andere dag m’n uitkering gestopt hadden.

Anderhalve week later begon ik me toch een beetje zorgen te maken, want er gebeurde verder helemaal niks, ik stuurde een brief op poten naar de afdeling die ik volgens mij hebben moest, maar die is tot op heden ook onbeantwoord gebleven.

In de begeleidende tekst van mijn kant zei ik al te vrezen dat de UWV nog wel een addertje onder het gras zou hebben…

Ondertussen had ik aan m’n maatschappelijk werkster gevraagd of er van die kant niet wat druk uitgeoefend zou kunnen worden. Dat nam ook weer een hele tijd in beslag, maar uiteindelijk kon ze dan toch het telefoonnummer van de UWV traceren. Dat staat gewoon op de contact-pagina van de UWV-site, maar in die kringen schijnt dat nog een hele kunst te zijn.

Dus zij kwam iets meer te weten, maar daar word je niet vrolijk van.
Eerst moet degene die oorspronkelijk over die zaak ging terugkomen van vakantie.
Je zou aannemen dat welke zaak ook in dat geweldige systeem van ze zit en door welke plaatsvervanger dan ook zo opgeroepen kan worden, maar nee dus. Alles wordt afgewenteld op één of ander ‘systeem’ waar degeen die je te spreken krijgt (als dat al lukt) helaas geen invloed op heeft, als puntje bij paaltje komt is het kennelijk toch gewoon een dossier wat één iemand in z’n laatje heeft en waar een ander niks mee kan… Ik hoop maar dat diegene op z’n vakantie niet een vreselijk ongeluk krijgt, want dan kan kennelijk alles van voren af aan beginnen.

Daar komt het uiteindelijk toch op neer, want voordat er wat dan ook gebeurt moet er eerst een herkeuring plaatsvinden. Dat kan ook weer 3 weken duren voordat daar een gaatje voor geprikt kan worden, dan moet daar weer een beslissing uit rollen, dat moet weer met de uitvoerende afdeling kortgesloten worden, en ga zo maar door.

Nou snap ik ook wel dat als de zaak eenmaal geregeld is, dat je dan bij die bedrijfsarts op moet komen draven om ‘het vervolgtraject’ te bespreken. Dat ik in de tussentijd daar niet geweest ben kan je mij niet verwijten, ik heb er geen 8 maanden over gedaan om een foute beslissing te herroepen.
Kennelijk proberen ze toch nog om onder de beslissing van hun eigen afdeling bezwaar & beroep uit te komen, want waar zou zo’n herkeuring anders voor moeten dienen?

Dus als het tegenzit vinden ze daar weer een nieuwe reden om niks uit te betalen, krijg ik daar 2½ maand later een beschikking van waar ik tegen in beroep kan gaan, wat zo weer een half jaartje in beslag neemt, en al win je dat dan hebben ze weer iets gevonden, en ga zo maar verder.

Al m’n toezeggingen die ik had gedaan over achterstallige betalingen blabla kan ik nou weer inslikken.
Ik word hier aardig depri van. En allerlei andere mentale kwalen beginnen op te spelen, af en toe betrap ik me op de gedachte dat het allemaal één groot complot is om me naar de kloten te krijgen, of je simpelweg af te laten sterven. Paranoïde wanen, dat weet ik ook wel, maar je moet toch aardig je best doen om die buiten de deur te houden…..

Pitpraatje

juli 28, 2009

ppjuli Het is wel weer eens tijd om één en ander te vertellen over mezelf

Of er nog wat veranderd is sinds m’n laatste verhaaltje over de UWV, hoe de stand in kippenland is, en meer van die dingen.
Dus vandaag even geen muziekjes, filmpjes, weed- of complotpraat, maar 100% Pitpraat.

Dat UWV-verhaal dat is dus geen bal opgeschoten, behalve dat ik wel een bevestiging heb gehad van de bezwaar & beroep-afdeling in Hengelo (dus ik heb het niet verkeerd begrepen), maar ik moet wat horen van de uitvoerende instantie. Van de maatschappelijk werkster die zou rondbellen om wat druk uit te oefenen is het laatste wat ik gehoord had dat ze mijn mail met het telefoonnummer van de UWV niet ontvangen had, en in de tussentijd dus ‘niks kon doen’.
Je zou denken dat ze daar de nummers van die instanties toch wel paraat zouden hebben, of een telefoonboek, of een computer om naar de contactpagina van de UWV te gaan. Kennelijk wordt er gedacht dat er een speciale Piet Smit-afdeling is met een apart nummer….

Er zullen misschien mensen zijn die denken dat ik om een beetje zielig te doen de zaak loop aan te dikken, want in m’n brief aan de UWV staan een paar dingen die niet met elkaar lijken te rijmen.

Ik loop te mekkeren dat de NUON de stroom heeft afgesloten, maar ik weet wel iedere dag één of meer stukjes op deze blog te posten. Niet dat ze dat bij de UWV volgen, maar de kritische wolkenspotter zou dat zo maar op kunnen vallen. Nou kan je natuurlijk overal waar een internetverbinding is je verhaaltje op het net zetten, maar in dezelfde zin beweer ik dat ik de deur niet uitkan omdat er een giga gat in m’n klompen zit. Of dat ik geen schoenen meer heb, komt op hetzelfde neer. In een badplaats kijkt weliswaar niemand vreemd op als je met blote voeten loopt, maar we hebben ook een paar slechte dagen gehad de afgelopen periode.
Dus inspecteur Vlijmscherp zal daar zo doorheen prikken.

Ik heb geleerd oplossingsgericht te denken, dus ik heb een draadje bij de buren erin geprikt.

Zo kan ik m’n putertje draaien, de koelkast, een lampje, en af en toe een waterkoker of de magnetron. De waterkoker én de magnetron dat durf ik al niet tegelijk, er zal maar net een stop doorslaan als er niemand in de boerderij is waar de prik vandaan komt. Om over de wasmachine etc. maar te zwijgen.

“Volgens de UWV ben je verplicht mee te werken aan reïntegratie.
Zelf bevorderen ze deïntegratie, of liever gezegd desintegratie.”

Een foto vertelt soms meer dan duizend woorden, en de volgende foto verbeeldt de situatie treffend, al zijn er wel een paar woorden nodig om dat beeld te duiden.

maigretIk ben er niet één die in bed ploft, z’n ogen dicht doet en meteen in dromenland is. Ik moet mezelf altijd in slaap lezen.

Of het nou een boek, een krant, een stripverhaal of desnoods één of andere gebruiksaanwijzing is dat maakt niet uit, als er maar lettertjes en/of plaatjes te bekijken zijn.
De één doet het met schaapjes, ik doe het met lettertjes. En als ik na een periode van 1½ à 2 uur weer even wakker word, dan heb ik de lectuur vaak nog in m’n knuistjes, dus kan ik zo verder.
Dus dat is lastig in een donkere slaapkamer, ik zet daarom hier en daar een waxinelichtje, zo ook vlak bij het hoofdeind, om bij het schijnsel van dat lichtje m’n lettertjes te volgen.
Maar dat heeft z’n risico’s zoals je kunt zien, als ik de oogjes toe doe en de lektuur laat zakken, dan kan dat de op de foto getoonde gevolgen hebben.
Die hier nog beperkt gebleven zijn, dat had natuurlijk heel anders kunnen aflopen…

In m’n brief van anderhalve week geleden (die ze kennelijk nog steeds niet hebben kunnen ontcijferen, of rubriceren, of wat voor duistere handelingen ook die aan beantwoording vooraf gaan) stel ik dat door het gekwakkel bij de UWV er in die 8 maanden tijd alleen maar meer complicaties bij gekomen zijn die reïntegratie in de weg staan. Behalve de voor de hand liggende, zoals gezondheidsklachten door gebrek en isolatie, komen daar dus nog levengevaarlijke omstandigheden bij.

“Volgens de UWV ben je verplicht mee te werken aan reïntegratie. Zelf bevorderen ze deïntegratie, of liever gezegd desintegratie.”

Schoot deze huiskamerfilosoof zomaar te binnen….

kippenpraat volgt

Sebastião Salgado

juli 21, 2009

Salgado_dinkamancow305_72

click for more

Kwam een serie wondermooie foto’s tegen van de Braziliaanse fotograaf Sebastião Salgado.

‘Mooi’ is niet het juiste woord, want de meeste verhalen van armoede en ontbering. De schoonheid van de wanhoop…

meer

Student aan de film-academie Morgan Knibbe maakte deze mini-docu toen hij met z’n klas een weekje doorbracht in de boerderij naast mijn ‘kippenhok’. Opdracht was een filmpje te maken zonder montage, overgangen etc., dus één shot vanuit een vast camerastandpunt. En het moest één minuut duren. In die minuut wordt het verhaal verteld van m’n persoonlijke sores, althans je voelt dat er iets gaande is, een mooie ‘teaser’ voor de avondvullende speelfilm ‘the rise and fall of Pit’. Hopelijk is het een weergave van een dieptepunt, en kan het van hieraf alleen maar bergopwaarts, en kan ik het later in retrospectief met een glimlach bekijken. Meer Pit op www.dewolken.net

Vodpod videos no longer available.

more about “mini docu Morgan Knibbe over Piet Smi…“, posted with vodpod